Εβδομάδα δεκαπεντάυγουστου και είμαι διακοπές στα Χανιά με φίλους… αλλά τελικά καταλήγω στην Ουγγαρία 
Εκεί που έχω ήδη αράξει καμιά 10αριά από τις 18 μέρες που ήταν αρχικά προγραμματισμένο να φορτώσω μπαταρίες για να μπω στον δύσκολο Σεπτέμβριο, μου σκάει κρίση αδρεναλίνης. Μέσα σε μια στιγμή αποφασίζω να ταξιδέψω 1800 χιλιόμετρα για Ουγγαρία και συγκεκριμένα στην περιοχή MariaPocs, για την πίστα RabocsRing, όπου ήταν προγραμματισμένο να πραγματοποιηθεί ο 4ος γύρος του King of Europe. Συνάδελφος στην τρέλα ο Σωτήρης Τούντας που μόλις ακούει τη ιδέα, ετοιμάζει το Forester γιατί μέσα στις επόμενες μέρες θα γράψει 4000+ km απόσταση φορτωμένο με το AE86 στην καμπούρα του. Τελευταία στιγμή στο crew μπαίνει και ο Αλέξης Λιχναράς, ο psycho φωτογράφος που ακολουθεί πιστά κάθε περίεργο εγχείρημά μας.
Είναι Τετάρτη απόγευμα και ξεκινούμε με προγραμματισμένη διανυκτέρευση στο Πολύκαστρο του Κιλκίς, καμιά δεκαριά χιλιόμετρα από τα σύνορα των Ευζώνων.
Ξημερώνει Πέμπτη και αφού φουλάρουμε βενζίνη πάμε να περάσουμε τα σύνορα όπου οι Σκοπιανοί, τη βλέπουν για άλλη μια φορά. Αφού ζήτησε ο πρώτος στον έλεγχο των διαβατηρίων ένα 10ευρο «λαδάκι» χωρίς λόγο, απλά γιατί ήθελε όπως ευθαρσώς μας είπε να πάρει καφέ, πάμε στον 2ο υπάλληλο στον τελωνιακό έλεγχο που μας έκανε κόλπα και μας έστειλε πίσω, αφού λέει κουβαλούσαμε λάστιχα μεταχειρισμένα και δεν είχαμε παραστατικά - για τα μεταχειρισμένα- με τα οποία ήταν φορτωμένο το Corolla. “Go back, from Bulgaria” μας έλεγε επιδεικτικά.(Μάλλον θα είχε μόλις μάθει ότι η γυναίκα του είχε καλή
παρέα σπίτι του. Λαμόγια μεγάλα οι Σκοπιανοί στα σύνορα και το λέω με σιγουριά αφού και πέρσι στην επιστροφή μας από Σερβία «κεράσαμε γεύμα» έναν υπάλληλο για να περάσουμε, χωρίς λόγο και αυτή τη φορά. Δε βγάζεις άκρη με τη διαφθορά τους. Ευτυχώς όμως ήταν εκεί ο κ. Παύλος, ο διοικητής του ελληνικού συνοριακού σταθμού που μας πέρασε τελικά αφού δεν υπήρχε λόγος να μην περάσουμε, με όλα τα απαραίτητα έγγραφα στις τσέπες μας. 
Συνεχίζουμε στα Σκόπια λοιπόν για κανά 2ωρο για να περάσουμε στη Σερβία. Εκεί είναι δικοί μας.
Ακούνε για Έλληνες και στάζει μέλι το στόμα τους. Όλη η Σερβία έχει άψογο οδικό δίκτυο και αν εξαιρέσει τα πρώτα 60-80 πρώτα χιλιόμετρα που οι δρόμοι είναι επαρχιακοί. Έχει έρθει το απόγευμα και μετά από μια στάση για φαγητό και συνάντηση με τον Sale, τον υπεύθυνο του ότι γίνεται στη Σερβία για το θέμα drift, ξεκινάμε προς βορρά για τα σύνορα με την Ουγγαρία. Μετά από ένα μπέρδεμα και ένα λάθος που κάναμε(που μεταφράστηκε σε 200km περισσότερο δρόμο) φτάνουμε επιτέλους για να φάμε μια 2ωρη καθυστέρηση λόγω επιστροφής των εκδρομέων στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης στον συνοριακό έλεγχο.
Φτάνουμε;
Μπαίνουμε επιτέλους στην Ουγγαρία και η ώρα έχει ήδη πάει μία τα ξημερώματα, για να πάρουμε το δρόμο για Βουδαπέστη, το αστέρι της ανατολικής Ευρώπης. Μια πανέμορφη πόλη που τη χωρίζει στα 2 ο Δούναβης σε Βούδα και Πέστη. Μετά από λίγο ψάξιμο, κατά τις 4 είμαστε ξάπλα σε ένα ψιλοπαρακμιακό ξενοδοχείο της Πέστης. Ο λόγος που περάσαμε από Βουδαπέστη ήταν για να δούμε και να φωτογραφίσουμε αυτή την πανέμορφη πόλη το πρωί. 
Έτσι και έγινε και πρωί Παρασκευής μαθαίνουμε ότι διανύουμε τη 2η μέρα από την τετραήμερη εθνική γιορτή για τη δημιουργία του κράτους της Ουγγαρίας. Γιατί είμαστε γκαντέμηδες? Γιατί δεν είχαμε πληροφορηθεί ότι μια μέρα πριν επάνω από το Δούναβη λάμβανε χώρα ο εντυπωσιακός αγώνας επίδειξης air race της Red Bull, ένα μοναδικό θέαμα με δεξιοτέχνες πιλότους μονοκινητήριων αεροπλάνων επίδειξης που κρατούν καθηλωμένους χιλιάδες θεατές στις όχθες του Δούναβη.
Μπείτε εδώ για να καταλάβετε τι εννοώ http://www.redbullairrace.com/cs/Satellite/en_air/Official-Red-Bull-Air-Race-Homepage/001238611393596
Αφού λοιπόν νιώσαμε σαν τουρίστες με φωτογραφικές και videocameras κρεμασμένες στο λαιμό και τραβήξαμε τα βλέμματα όλων όσων συνάντησαν στο δρόμο εκείνο το πρωί ένα σουζαρισμένο Subaru Forester, με ένα ροζ αμάξι φορτωμένο στην πλάτη του, φύγαμε ανατολικά για το RabocsRing την πολύ όμορφη αυτή πίστα που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό MariaPocs, κοντά στα σύνορα με την Ρουμανία.
Let the game begin
Με το που μπουκάρουμε μέσα κατευθείαν συναντούμε φίλους από τον περυσινό αγώνα στη Σερβία. Nikolett Zsanto, Adam Kurutz, Bojan Kurbalija, Jasper Spaan και άλλοι ήταν εκεί για να συναγωνιστούν στον πιο ανταγωνιστικό, σίγουρα, αγώνα King of Europe αυτής της χρονιάς.
Οι Ούγγροι είναι πολύ μπροστά σε επίπεδο σε σχέση με όλες τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης και μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μια χώρα που φιλοξενεί ακόμη και πίστα F1. 
Πρώτα από όλα έπαιζαν καμιά 10αριά E30 με V8 κινητήρες είτε από X5 είτε από 7άρες. Πολλά 6κύλινδρα Μ3 μοτέρ ακόμη και από Ε46 σε συνδυασμό με πολύ καλό στήσιμο σε αναρτήσεις αλλά και γνώση της πίστας δεν θα έκαναν καθόλου εύκολη τη ζωή μας. Ειδικά αυτός ο Adam Kereniyu, o πρωταθλητής Ουγγαρίας με το περίεργο E36. Μοτέρ Μ5 3,6lt, κομμένος καθρέφτης και σφηνωμένο το 6κύλινδρο πίσω από τους μπροστά θόλους για κατανομή βάρους 50-50. Πλαστικά τζάμια, ντεπόζιτο και οροφή(!) στον standard εξοπλισμό.
H Παρασκευή είναι μέρα προπόνησης για όλους και πριν μπούμε χαζεύουμε λίγο τους υπόλοιπους οδηγούς που έχουν αρχίσει να γυρνάνε. Πολύ ωραία διαδρομή με είσοδο ala Ebisu, με ταχύτητα γύρω στα 100 km, σε αριστερή φουρκέτα, επιβραδυνόμενη, σε δεξιά λίγο πιο ανοιχτή φουρκέτα, σε δεξιά ανοιχτή, σε αριστερή παρατεταμένη και επιταχυνόμενη. Δεν δυσκολεύτηκα πολύ να τη βρω αλλά το κομμάτι απαιτούσε 2-3 αλλαγές ταχυτήτων(δόλια 1600cc) ένα κατέβασμα και ένα με δύο ανεβάσματα αφού για την τελευταία καμπή θα μπορούσε να στρίψει και με 4η το Corolla.
Το κακό ήταν ότι η πίστα έτρωγε πολύ λάστιχο και δεν θα επαρκούσαν οι προμήθειές μας. Μετά από 6-8 γύρους και ψιλοδοκιμές, πάμε να ξεκουραστούμε για να είμαστε φρέσκοι το Σάββατο που θα γινόταν και ο αγώνας. Αφού πρώτα βέβαι λιγδώσουμε το εντεράκι μας με κοψίδια από το barbequ που είχαν οργανώσει οι γείτονές μας από τη Σερβία
Ξημερώνει και μετά από briefing αλλά και την παρουσίαση των οδηγών μπροστά στο πολυάριθμο κοινό μπαίνουμε στα μονά περάσματα, που με σταδιακή βελτίωση, το 3ο μου και καλύτερο πέρασμα είναι 2ο καλύτερο μονό της ημέρας μετά από αυτό του φίλου Todor Dunev από τη Βουλγαρία. 
Ξεκινάμε λοιπόν τις tsuiso από
32άδα λόγω των πολυάριθμων συμμετοχών. Εγώ στην πρώτη μάχη περνάω by αφού ο αντίπαλός μου είχε κάποιο πρόβλημα στο μοτέρ. Στη φάση των 16 κατευθείαν λοιπόν και συναντάω τον Robert Kovasic από τη Σλοβενία με το Ε46 M3 που είναι και 3ος στη γενική κατάταξη του drift στο ΚΟΕ 2009. Πρώτη μάχη με εμένα μπροστά και παίρνω το πλεονέκτημα και πάμε στη δεύτερη μάχη με εμένα κυνηγό. 
Όλα καλά, σχεδόν 20 μέτρα πριν το τέλος στην τελευταία καμπή που χάνω αλλαγή και στιγμιαία το ΑΕ86 ισιώνει, γεγονός που μας στέλνει σε sudden death.
Όχι τόσο εύκολα, αφού την ώρα που μας ανακοινώνουν τα παιδιά της διοργάνωσης το sudden ο Τούντας μου κάνει σήμα ότι, στάζουν νερά κάτω από το αυτοκίνητο. Ζητάω και παίρνω το 10λεπτο και βγαίνω εκτός πίστας στην τέντα μας όπου διαπιστώνουμε ότι έχει σκιστεί ένα κολάρο νερού σε σημείο που δεν μπαίνει εύκολα χέρι. Το ψυκτικό λόγω και της διαρροής εκτοξεύεται στο 120 βαθμούς και άντε να βάλεις χέρι. Τελικά, ο Τούντας κάνει τα μαγικά του και προλαβαίνει να το επισκευάσει και στo παρά ένα ξαναμπαίνω στην πίστα για εκείνο το sudden. Αποφασισμένος να μην παίζω άλλο καθαρίζω ξεκάθαρα και στα 2 περάσματα και πάω στους 8. Εν των μεταξύ σε όλες τις υπόλοιπες μάχες γίνεται σφαγή. Στους 8 θα πρέπει να αντιμετωπίσω έναν τοπικό με ένα V8 Μ3 4.0lt. Πολύ καλός οδηγός αλλά και αυτοκίνητο και δυσκολεύτηκα πολύ με αυτή τη μάχη. Στη δεύτερη μάχη με εμένα στην άμυνα τα πράγματα ξεκαθάρισαν αφού το τετακέ του φίλου(που sorry δεν θυμάμαι το όνομά του) με έστειλε στους 4 για να βρω τον πρωταθλητή Ουγγαρίας και σχεδόν σίγουρο φετινό νικητή του πρωταθλήματος King of Europe Adam Kereniuy.
Ο Adam άσκησε περισσότερη πίεση σαν επιτεθέμενος από ότι εγώ και γιαυτό και πέρασε στον τελικό αφήνοντας εμένα πίσω στον μικρό τελικό να συναντήσω τον φίλο και γείτονα στα pits Bojan από τη Σερβία.
Ο μικρός τελικός ξεκινάει στο καπάκι μετά από τη μάχη με τον Adam και αυτό μου στερεί μια «παντόφλα» που αποκολείται στην πρώτη μάχη από το δεξί ελαστικό μου. Αν και με μειωμένη πρόσφυση και ένα χτυπημένο προφυλακτήρα, πάμε σε sudden death. Αλλάζω λάστιχα και εκεί που μέχρι τα μισά της 3ης μάχης μας είμαι μέσα στην πόρτα του με πολύ καλή επίθεση από την αρχή, χάνω την αλλαγή από 2α σε 3η και χάνω και τη μάχη. Στο επόμενο πέρασμα, κάνω διαφορά μπροστά αλλά δεν αρκεί. Ο Bojan είναι 3ος και εγώ στην 4η θέση. Ο Adam πάει τελικό και τελικά κερδίζει τον επίσης Ούγγρο Szerenzes με το άλλο Μ3 Ε36.
Ο αγώνας τελειώνει και μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο από πλευράς συναγωνισμού όσο και οργάνωσης.
Welcome back home
Ήταν για μένα ένα πολύ δυνατό τεστ στο οποίο εντόπισα πολλά πράγματα, τόσο για το αυτοκίνητο όσο και για εμένα σαν οδηγό. Να είστε σίγουροι ότι τα δεδομένα που πήρα από αυτό τον αγώνα θα τα χρησιμοποιήσω και στο μέλλον για βελτίωση, κάτι που πρέπει να κάνουν όλοι όσοι αγωνίζονται. Να εντοπίζουν τα μειονεκτήματά τους σε σχέση με το συναγωνισμό και να βελτιώνονται συνεχώς. Αυτό είναι και το νόημα της εμπλοκής ενός οδηγού σε συναγωνισμό.
Οι βαλίτσες γέμισαν λοιπόν από εμπειρίες και η επιστροφή μας για την Ελλάδα, την επόμενη μέρα το πρωί πέρασε με συζήτηση με τον Τούντα και τον Λιχναρά γύρω από όλα αυτά που είδαμε στην Ουγγαρία. Κάπως έτσι λοιπόν πέρασαν 1800km και 22ώρες συνεχόμενης οδήγησης.
Για άλλη μια φορά θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από κάθε αγωνιστική προσπάθειά μου:
Tountas Garage για τη γενική επιμέλεια του αυτοκινήτου
Papas Dynograph για τη ρύθμιση του κινητήρα και τη φροντίδα του αυτοκινήτου
Toyo Tires για τα ελαστικά που μας προμηθεύει
Turbo Exelixis για την άριστη κατάσταση και την προμήθεια του turbo μας
Avis Rent a car για τα τέλεια αυτοκίνητα που θα προμηθεύει για να μετακινούμαστε
Gramiko Design για τα αυτοκόλλητα και το style του ΑΕ86
Subscribe to this comment's feed
